Ik heb alweer een herfstdip. Nú al.
Al heel vroeg in september had ik hem te pakken, die herfstip. Ik zweer het je. Twee weken eerder liep ik nog rond in een luchtig hemdje. Vietnam en Thailand nog in mijn benen en vers in het geheugen. Wat was ik vol goede moed en ideeën!
En nu dit.
Grijs. Grauw. Nog meer grijs als ik in het halfdonker wakker word. En ik moet eerlijk zijn: ik ben er niet blij mee. ☹️
Ik ben gelukspsycholoog.
Ik weet precies wat er in mijn brein gebeurt als het daglicht afneemt. Ik geef er lezingen over. Ik schrijf er boeken en tientallen blogs over. Ik sta kwispelend op het podium.
En toch zit ik hier in mijn dikke trui met een kop thee chagrijnig te wezen en na te denken over emigratie.
Geen tips van mij vandaag. Soms is het gewoon even zo.
Wie zit er ook in z'n dikke trui? 👇
Hoe roep je geluk op je af? De wetenschap achter mazzel.
Sommige mensen lijken altijd geluk te hebben. Ze komen op het juiste moment op de juiste plek. Ze ontmoeten toevallig precies de juiste persoon. Ze winnen prijzen, krijgen kansen, zijn altijd op het goede moment aanwezig.
Toeval? Niet helemaal.
Voor Libelle mocht ik uitleggen wat er achter dat geluk zit. En er blijken twee dingen te zijn die echt het verschil maken.
Zoek de verveling op.
Door niets te doen, schakel je over op het zogenaamde default-netwerk van het brein. In die dwaalmodus, waarin je gedachteloos voor je uit staart, komt de creativiteit tot leven. Hier ontstaan ideeën, out-of-the-box oplossingen en spontane ontmoetingen. En dat zijn precies de ingrediënten die nodig zijn om dat wat onmogelijk leek, opeens binnen bereik te brengen.
Kom uit je comfortzone.
Met het opzoeken van het onbekende, een praatje met iemand die je niet goed kent, een onbekend land, boodschappen in een ander winkelcentrum, open je een veel breder venster waarbinnen je het geluk kunt ontmoeten. In het onbekende liggen de mazzeltjes te wachten. Je verbindt je op een andere manier met mensen en situaties, en die open houding zorgt ervoor dat je vaker tegen het geluk aanloopt dat anders verborgen zou blijven.
Wil je weten hoe jij je eigen geluk kunt beïnvloeden? In mijn boek Happy in 100 dagen en tijdens mijn keynote over werkgeluk ga ik hier veel dieper op in.
September was dé verjaardagsmaand. En toch die birthday blues.
Ik maak het liefst van elke dag een feestje. Het leven is te leuk om te gaan sikkeneuren. Behalve op mijn verjaardag. Dan kruip ik het liefst diep onder de wol.
Hoe kan dat nou?
Op je verjaardag vier je jezelf. Jij en jij alleen. Je bent dankbaar dat je er bent en vraagt anderen dit met je te vieren. En daar wringt de schoen. Want kun je dat wel van een ander vragen? Is dat niet een tikkeltje egoïstisch? En hebben mensen niets beters te doen dan verplicht naar jouw feestje komen?
Allemaal overpeinzingen die de revue passeren wanneer de beruchte datum nadert.
Ik besprak het met Jurgen van den Berg bij NPO Radio 1, in het programma Villa VDB. Want de birthday blues is een echt verschijnsel. En er zit meer achter dan alleen wat jaardagstress.
Een paar dingen die echt helpen:
Vier klein en op je eigen manier. Grote feesten vergroten de druk om een bepaalde blijdschap te tonen. Een kleine viering met mensen die je echt kent, geeft meer ruimte voor een eerlijk gevoel.
Kies zelf een ritueel. Een wandeling, een moment alleen, een dagboekje bijhouden. Het geeft je regie terug over een dag die anders al snel om erkenning van buitenaf draait.
Gebruik het als reflectiemoment, niet als oordeel. Vraag jezelf af wat je het afgelopen jaar hebt geleerd of gedaan waar je trots op bent, in plaats van alleen te kijken naar wat er nog niet is gelukt.
En toch: vier het sowieso. Ook als het gevoel gemengd is. Want een viering markeert vooruitgang. Zonder ritueel glijdt tijd ongemerkt voorbij. Je brein heeft dat ankerpunt nodig.
Benieuwd naar het hele gesprek? Vanaf minuut 11:45 kun je het terugluisteren.
Meer van dit soort geluksinzichten vind je op hellobetty.nl.
De 3 ultieme tips voor meer werkgeluk.
Tijdens de Week van het Werkgeluk in september gaf ik aan Dagblad de Limburger mijn drie ultieme gelukstips. Want in die weken is heel werkend Nederland druk met vitaliteit en werkgeluk. En terecht.
Dit zijn ze:
1. Vier vooruitgang, niet alleen resultaat.
Je brein beloont kleine stappen net zo goed als grote. Merk je dat je iets beter doet dan vorige week? Zeg het hardop. Dat werkt.
2. Vraag naar energie, niet naar humeur.
"Hoe gaat het" levert meestal "goed" op. "Waarvan krijg jij deze week energie" levert een echt gesprek op.
3. Pak vandaag zelf de regie over één ding.
Ook in een volle agenda zit ruimte. Pak zelf de volgorde, de aanpak of het overleg dat jij het zinvolst vindt. Even zelf sturen doet meer voor je werkgeluk dan een volle to-do lijst afvinken.
Wil je meer van dit soort tips, maar dan live, met humor en herkenning? Dan is een keynote van Josje precies wat je team nodig heeft.
Schoonfamilie: de do's en don'ts die niemand je vertelt.
Bijna iedereen heeft er wel iets mee. De schoonmoeder die net iets te veel een mening heeft. De schoonvader die je na drie jaar nog steeds niet bij je voornaam noemt. Of dat gevoel bij elk familiediner dat je eigenlijk nooit helemaal goed genoeg bent.
Geen toeval. Onderzoek laat zien dat de relatie met schoonfamilie een van de meest onderschatte bronnen van stress is in een relatie. Niet omdat mensen elkaar niet aardig vinden, maar omdat er ineens twee complete gezinsculturen op elkaar botsen. Met andere gewoontes, andere humor, andere verwachtingen. En jij staat er middenin.
Een paar dingen die echt helpen in de dagelijkse omgang:
Zoek geen toestemming, maar wel verbinding. Je hoeft je schoonfamilie niet te overtuigen. Maar kleine gebaren, oprechte interesse, een berichtje tussendoor, werken stukken beter dan je best doen om goed gevonden te worden. Mensen voelen het verschil.
Bespreek het met je partner, niet mét de schoonfamilie. Als er iets wringt, is je partner de aangewezen persoon om dat mee op te lossen. Niet de schoonmoeder zelf, niet de rest van de familie. Dat klinkt logisch, maar in de praktijk gaat het hier het vaakst mis.
Geef het tijd. De relatie met schoonfamilie is er vaak een van de lange adem. Eerste indrukken zijn zelden de hele waarheid. Mensen kunnen nerveus zijn, onwennig, of gewoon een slechte dag hebben. Wie geduld heeft, wint meestal.
En dan is er nog die ene mijlpaal die voor bijna iedereen spannend is: de eerste ontmoeting. Dat moment waarop je nieuwe liefde voor het eerst aan jouw ouders wordt voorgesteld. Of jij voor het eerst bij zijn of haar familie aan tafel zit.
Voor tijdschrift Flair werd ik geïnterviewd over precies dat moment. Want die eerste avond voelt voor veel mensen als een sollicitatiegesprek voor een baan waar je nooit op hebt gesolliciteerd. Wat trek je aan? Neem je iets mee? En wat als ze je gewoon niet leuk vinden?
Het hele artikel staat boordevol do's en don'ts, rode vlaggen versus gewone familietrekjes, en een zelfreflectie-oefening over hoe jij jouw eigen familie presenteert aan je partner.
Mijn advies? Blijf vooral jezelf, want alleen dan word je gelukkig. Check ook eens mijn boek Happy in 100 dagen of boek een keynote over geluk voor meer tips.
7.000 kilometer in 4 weken. Welkom in mijn keynote high season.
Mijn agenda is op dit moment compleet geschift.
Vier weken, zevenduizend kilometer. Ik zit meer in de auto en in hotels dan thuis op de bank. Opstaan, koffer in, rijden, spreken, koffer uit, slapen, opnieuw.
Het is keynote high season. September en oktober, dan wil iedereen weer een geluksverhaal op het podium.
En eerlijk, soms denk ik in de auto: waar ben ik mee bezig. Weer een hotelkamer. Weer inchecken, weer uitleggen aan de balie dat nee, ik hoef geen ontbijt, ik moet namelijk al om zeven uur weg.
Maar dan sta ik daar. Voor honderden mensen, soms duizend. Ik zie gezichten veranderen tijdens mijn verhaal. Ik werk met de leukste organisatoren, de tofste technici, mensen die net zo hard willen dat het goed wordt als ik.
En dan maken we er samen een feestje van. Letterlijk. Mensen die lachen, die elkaar aankijken, die na afloop zeggen: ik ga morgen iets anders doen.
Dus ja. Ik ben moe. Mijn koffer staat eigenlijk nooit meer leeg. Maar dit is ook precies waarom ik dit werk doe.
Wie zit er ook middenin zijn drukste periode van het jaar? 👇
Josje’s gelukslezing al gezien? Er is nu een vervolg.
Weet je nog? Die middag of ochtend waarop je hardop lachte tijdens de oefeningen met je collega, maar ondertussen ook echt iets leerde over werkgeluk. Waarbij je naar huis ging met een rugzak vol inzichten. En weken later nog stond te vertellen wat je had meegenomen.
Dat is wat mensen zeggen over mijn keynote ‘Werkgeluk? Dat maak je zelf.’ Niet alleen omdat ze hebben gelachen. Maar omdat ze maanden later nog praten over de inhoud.
Patrick Brouwers van KPMG zei het zo: "Zelfs maanden later heb ik collega's nog met elkaar horen praten over de workshop, maar zeker ook vooral over de inhoud hiervan."
En Mandy Frankenreiter van APG: "Iedereen kreeg er een enorme energieboost van en mensen praten er nu, na weken, nog over na."
Goed nieuws voor iedereen die meer wil: er is nu een vervolglezing.
Voor mensen die de eerste lezing al hebben gezien en die energie willen vasthouden. Die hun geheugen willen opfrissen en nog dieper willen duiken in de positieve psychologie en wat het brein doet met geluk op het werk. Sprankelend, interactief en weer vol herkenning, humor en bruikbare inzichten om de volgende dag mee aan de slag te gaan.
Help, ik zoek een hobby. (En nee, Netflix telt niet.)
Santé vroeg mij waarom hobby's verdwijnen als we ouder worden. En het antwoord is heel simpel: andere dingen worden urgenter. Een hobby is niet dringend, niet nodig, niet noodzakelijk. En dus is het het eerste wat sneuvelt als de agenda vol raakt.
Maar weet je wat er dan ook sneuvelt? Je geluk.
Want tijdens een hobby maak je minder stresshormonen aan en meer gelukshormonen. Je hartslag en bloeddruk dalen. Je raakt in een flow waarbij je de tijd vergeet. En als je het samen doet, komt er ook nog eens oxytocine vrij, het knuffelhormoon.
Maar hoe vind je dan een hobby die bij je past? Een paar tips als tipje van de sluier: kijk niet naar passie of talent, maar naar plezier. Wat vond je als kind leuk? Waar ben je nieuwsgierig naar? En heel praktisch: plan het in je agenda. Als het erin staat, doe je het ook.
Oh, en wijn drinken op het terras is geen hobby. Ik zeg het maar even.
Wil je weten hoe hobby's en werkgeluk met elkaar samenhangen? Dat behandel ik uitgebreid in mijn keynote over werkgeluk en in mijn boek Happy in 100 dagen.
Van welke vakantie word je gelukkiger? Van een verre reis of een paar weken hintergarten?
Ferm Gedacht interviewde mij over reizen en geluk, en het antwoord is misschien verrassender dan je denkt.
Want is reizen eigenlijk wel nodig om gelukkig te zijn? Als je puur naar de basisbehoeften van een mens kijkt: nee. Maar mensen zijn van nature nieuwsgierig en op zoek naar nieuwe ervaringen. Die drang zit diep ingebakken.
Tegelijk betekent dat niet dat iedereen dezelfde vorm van reizen nodig heeft. Waar de één opleeft van een verre, avontuurlijke trip, vindt de ander rust en geluk in een weekendje dicht bij huis. Want wat het brein écht nodig heeft, is het doorbreken van de routine. En dat kan ook heel dichtbij.
Opvallend: de voorpret maakt mensen vaak nog gelukkiger dan de reis zelf. Het plannen, het uitkijken ernaar, dáár zitten de gelukshormonen al. En achteraf, in de herinneringen, beleef je het geluk eigenlijk nog een keer.
Mijn advies? Check in bij jezelf. Wat heb jij eigenlijk nodig? Kies niet vanuit verwachtingen van buitenaf, maar vanuit je eigen behoefte. Mensen die dat doen, zijn uiteindelijk het gelukkigst. Meer over wat jou gelukkig maakt vind je in mijn boek Happy in 100 dagen en tijdens mijn keynote over werkgeluk.
Meer offline. Hoe houd je dat vol?
Elke vakantie neem ik me voor: ik ga minder scrollen. En elke keer lukt het ook, een beetje. Maar thuis vallen we al snel terug in de oude gewoontes.
Marie Claire vroeg mij naar de groeiende trend van 'Analog Wellness' en ik snap hem volledig. We leven in een maatschappij die zich razendsnel ontwikkelt, maar ons oeroude brein is traag. Het is niet gemaakt om al die digitale prikkels te verwerken. Continu scrollen en TikTok-video's kijken activeert ons dopaminesysteem, ons beloningssysteem. En daardoor ontwikkelen we een soort verslaving: we willen altijd meer.
Totdat het brein zegt: stop. En dat punt bereiken steeds meer mensen.
Analoge hobby's zoals kleien, borduren, puzzelen en piano spelen brengen je brein in het default netwerk. De modus van herstel en rust. Je hartslag daalt, je cortisol daalt, je voelt je rustiger en creatiever.
Mijn tip: maak van je analoge tijd geen moetje. Bouw het in als beloning na de dingen die moeten. Heb je een taak af? Dan geef je jezelf een uurtje lezen, creatief zijn, of gewoon staren naar het plafond. Dan kijk je er ook echt naar uit. Wil je weten hoe je dit soort gewoontes duurzaam opbouwt? Dat is precies wat ik behandel in mijn keynote over werkgeluk.
Druk met niks. Lukt dat ook ná de vakantie?
Je bent net terug. De koffers zijn nog niet eens uitgepakt. En toch voel je het al: de agenda vult zich, de mail stroomt binnen, het hoofd staat alweer op aan.
Maar wat als je die vakantierust nog even vasthield?
&C Magazine vroeg mij naar de kunst van het niksen. En ik geef eerlijk toe: ook ik ben er minder goed in geworden. Mijn telefoon is een verlengstuk van mijn arm geworden. 'Even opzoeken', 'even Insta checken' en voor je het weet lig je een halfuur te scrollen in plaats van te niksen.
Want niksen is echt niets doen. Niet lezen, niet scrollen, niet mediteren. Gewoon staren. Hangen. Wegdromen. Je hoeft alleen maar te zijn.
En dat is precies wat je brein nodig heeft. Tijdens het niksen schakelt het over naar de zogenaamde default mode: een modus waarin het druk is met herstel, zelfreflectie en het verwerken van ervaringen. Juist op het moment dat je nikst, krijg je de oplossingen voor je problemen. Niet tijdens het piekeren. Tijdens het niks doen.
Mijn tip voor na de vakantie: begin klein. Eén minuut niksen heeft al zin. Zet je telefoon in een andere kamer. Staar uit het raam. Transformeer even in een menselijk meubelstuk. Het brein went eraan, net als elke andere gewoonte. In mijn boek Happy in 100 dagen staan meer van dit soort kleine ingrepen die echt werken.
Ambitieloos na de vakantie? Zo vind je je spark terug.
Je bent terug. Bruingebrand, uitgerust, vol goede voornemens. En dan zit je op maandagochtend achter je laptop en denkt: waarom doe ik dit ook alweer?
Het is een gevoel dat ik bij heel veel mensen herken, en ook bij mezelf. Na een periode van echte rust voelt de dagelijkse sleur opeens nog saaier dan voorheen. Je motivatie is weg, je energie is er wel, maar de richting ontbreekt. Je weet even niet meer waarom je doet wat je doet.
Dat is niet erg. Het is eigenlijk een teken dat de vakantie heeft gewerkt.
Want wat er tijdens goede rust gebeurt, is dat je brein de ruis wegfiltert. De automatische piloot zet even af. En dan komt de echte vraag boven: is dit nog wat ik wil? Doe ik de dingen die mij energie geven, of doe ik ze omdat het nu eenmaal zo gaat?
Hoe vind je je 'why' terug?
Begin bij wat je tijdens je vakantie miste, en wat je helemaal niet miste. Want in de rust van een vakantie merk je pas wat er thuis écht toe doet. Verlangde je terug naar je werk? Naar bepaalde mensen? Naar een project? Dáár zit een aanwijzing. En wat je met geen enkel gevoel van gemis achterliet, vertelt je net zo veel.
Kijk ook naar de momenten dat je in een flow zat. Wanneer vergat je de tijd? Flow ontstaat op het snijvlak van wat je leuk vindt, wat je kunt, en wat waarde heeft voor anderen. Je spark zit vrijwel altijd in de buurt van die flow-momenten.
En dan: maak het klein. De neiging na de vakantie is groot om alles tegelijk te willen veranderen. Nieuw plan, nieuw systeem, nieuwe jij. Maar grote ambities zonder kleine stappen stranden altijd in de eerste week van september. Kies één ding. Eén kleine actie die richting geeft aan wat je écht wilt.
Soms helpt het ook om je omgeving anders in te richten. Collega's die je inspireren, gesprekken die je energie geven, werk dat aansluit bij wie je bent. Op de werkvloer noemen we dat werkgeluk. En het is geen bijzaak, het is de basis van waaruit je alles doet. In mijn keynote over werkgeluk en in mijn boek Happy in 100 dagen ga ik hier veel dieper op in.
Hoe lang staat die professionele foto al op je to-do lijst?
Voor veel vrouwen is het antwoord: te lang. Want voor de lens gaan voelt spannend. Ongemakkelijk. Of gewoon als iets wat er nooit van komt.
Daarom organiseer ik op 4 september samen met mijn vaste fotografe Rowena Rutten een bijzondere dag: Shoot Back. Een dag speciaal voor vrouwen. Of je nu liever niet op de voorgrond staat, of er juist helemaal klaar voor bent en jezelf deze dag gewoon gunt.
We doen het klein en persoonlijk: maximaal 10 vrouwen. Zodat er écht aandacht voor jou is.
Dit krijg je die dag:
· Een visagieles en stylingtips
· Een zelfvertrouwensworkshop (van mij 😊)
· Een echte professionele fotoshoot met Rowena
· Een heerlijke lunch én een gezellige borrel
De investering is €995 ex. BTW. En de eerste twee aanmeldingen krijgen 5 extra bewerkte foto's van Rowena én een gesigneerd exemplaar van mijn boek, gewoon als cadeau omdat je er vroeg bij bent.
Ben je benieuwd of wil je direct een plekje reserveren? Stuur een mailtje naar josje@hellobetty.nl of een DM aan mij of Rowena.
Niet goed in dansen? Doe het dan toch!
Voor Libelle deed journalist Yasmine Esser een 30-dagen dansuitdaging. En ik werd gevraagd om als gelukspsycholoog uit te leggen waarom dansen eigenlijk zo goed voor je is.
Kort samengevat: het is de enige manier om álle gelukshormonen tegelijkertijd aan te maken. Endorfine voor dat euforische gevoel, oxytocine als je het met anderen doet, en je stresshormonen dalen erbij. Dat is behoorlijk efficiënt.
Maar er is een addertje. De grootste drempel blijkt niet in je benen te zitten, maar in je hoofd. Faalangst, sociale druk, het gevoel dat je er "niet goed genoeg" in bent. Herkenbaar?
Mijn belangrijkste tip: zie het niet als dansen, maar als bewegen op muziek. Dat maakt psychologisch al een wereld van verschil.
Dus zet straks even een nummer op en gooi je heupen los. Gewoon thuis. Niemand kijkt.
Wil je meer weten over wat geluk met je brein doet? Wil je meer inspiratie? Volg Josje op LinkedIn of boek haar voor een sprankelende keynote over geluk.
Kies ook in de zomer voor koud.
Het is warm, de zomer is begonnen en toch is mijn tip: draai die douche even koud.
In Grazia gaf ik een mini-cursus doe-het-zelfgeluk voor spannende tijden. Oorlog, woningcrisis, stijgende prijzen, je kunt er weinig aan veranderen, maar je kunt wél dagelijks kleine dingen doen die écht werken op je gelukshormonen.
Eén van mijn favoriete tips: kies voor koud. Uit onderzoek van het Amsterdam UMC blijkt dat even koud afdouchen je brein een complete reset geeft. Je maakt een adrenalinepiek aan, je wordt wakkerder, alerter en je stemming verbetert merkbaar. En het hoeft echt niet à la Wim Hof. Júíst niet. Een halve minuut aan het einde van je gewone douche is al genoeg. Gewoon de kraan iets koeler draaien en opbouwen. Dat is alles.
En in de zomer werkt het eigenlijk nog lekkerder. Na een warme dag voelt die koude straal als een dubbele beloning, voor je lijf én je hoofd.
In het Grazia artikel staan nog vijf andere tips die net zo simpel zijn en net zo goed werken. Van dankbaarheid opschrijven tot een glimlach forceren (ja, ook dat werkt echt).
Wil je meer inspiratie? Volg Josje op LinkedIn of boek haar voor een sprankelende keynote over geluk.
Wat de Italiaanse nonna ons kan leren.
JAN Magazine interviewde mij over nonnamaxxing en ik was meteen enthousiast. Want dit is precies het soort trend waar ik blij van word.
Nonnamaxxing. Je hebt het misschien al voorbij zien komen op TikTok of Instagram. Het is een samenvoeging van 'nonna' (Italiaans voor oma) en 'maxxing' (het optimaliseren van bepaalde aspecten van je leven). Het idee is simpel: leef een beetje meer zoals de stereotype Italiaanse oma. Rustiger leven, zelf koken, lange tafels met mensen die je lief zijn, dagelijkse routines, sociale verbinding. Geen dure retraite op Bali, geen radicale levensverandering. Gewoon meer aandacht voor de kleine, trage dingen.
En ik ben er eerlijk gezegd helemaal voor.
Want waar jongere generaties dopamine achterna jagen voor dat snelle geluksgevoel, zijn het juist die 'saaie' keuzes die op de lange termijn tot meer geluk leiden. Rust, zingeving, tevredenheid. Dat is geen toeval, Sardinië is niet voor niets één van de vijf Blue Zones op de wereld waar mensen het gezondst en gelukkigst oud worden.
Ik denk ook dat de timing niet toevallig is. Er is de afgelopen jaren een collectieve vermoeidheid ontstaan. Het aantal burnouts neemt toe, de technologie gaat steeds sneller, en uiteindelijk zegt het brein: stop. Veel mensen willen terug naar het simpele leven en de nonna's kunnen dat als de beste.
Wil jij ook een beetje nonnamaxxen? Begin klein. Neem uitgebreid de tijd om met een vriendin te bellen. Kies een recept waarvoor je uren in de keuken staat. Ruil de zelfscan in voor de caissière. En neem zonder schuldgevoel een lange lunchpauze.
En trouwens; ook dichter bij huis zijn we druk bezig met precies dit. Samen met de Limburger werk ik aan het project Lang Levende Limburgers, waarbij we van Limburg een Blue Zone willen maken. Het testpanel is volop bezig met de pijler mentale gezondheid en doet er alles aan om langer en gelukkiger te leven. Benieuwd hoe dat gaat?
Wil je meer van dit soort inzichten? Volg Josje op LinkedIn of boek haar voor een sprankelende keynote over geluk.
Wat ik hoorde over mezelf op het toilet.
'Ze is gewoon een beetje gek.' - dat hoorde ik over mezelf op het toilet tijdens de pauze van mijn eigen keynote.
Ik zat in hokje 1. Twee dames bespraken mijn lezing: één stond te wachten, één zat in hokje 2. En zonder dat ze het wisten zat ik erbij.
'Hoe vind jij die lezing?'
'Echt super leuk! Heel anders dan ik had gedacht. Maar weet je wat het is? Ze is gewoon een beetje gek.'
Ik kon me niet inhouden.
Ik liep lachend mijn hokje uit en zei: 'Dat klopt. Ik ben ook een beetje gek.'
Paniek. Gelach. En de roep naar hokje 2: 'Ze staat hier gewoon! En ze vindt zichzelf ook gek!'
Toen ik wegliep hoorde ik ze volledig instorten van het lachen.
Ik vond het heerlijk.
En eigenlijk zegt dit precies waarom mijn keynote anders is. Niet omdat ik 25 jaar psycholoog ben. Niet omdat ik wetenschappelijk onderbouwde tips geef. Maar omdat mensen zich tijdens mijn lezing de tranen uit de ogen lachen, terwijl ze ondertussen echt iets leren over werkgeluk.
Een beetje gek? Misschien.
Maar het werkt. 😄
Deze post kreeg heel veel reacties op LinkedIn, en stiekem zegt het precies wat mijn keynotes zijn. Als je op zoek bent naar een unieke lezing die mensen écht raakt én laat lachen, kijk dan zeker even op mijn lezingenpagina.
Wil je meer van dit soort posts? Volg Josje op LinkedIn.
Nieuw: Josje Smeets is de gelukscoach van 'Lang Leve de Limburgers'
Vanaf 21 april ben ik de nieuwe coach in het Limburgse blue zone-project van Dagblad De Limburger. Maar hoe maakbaar is geluk eigenlijk, en kun je een hele regio gelukkiger maken?
Grote kans dat je het al hebt gevolgd: Dagblad De Limburger is samen met Universiteit Hasselt een ambitieus experiment gestart. Het heet 'Lang Leve de Limburgers' en het doel is simpel maar groots: van Limburg een zogeheten blue zone maken. Inspiratie daarvoor komt uit plekken als Sardinië, Okinawa en Costa Rica; regio's waar mensen opmerkelijk lang, gezond en gelukkig leven. Een lezerspanel wordt vier periodes lang gecoacht in de pijlers die blue zones gemeen hebben.
De eerste fase beweging werd begeleid door coach Maartje Paumen. En vanaf 21 april neem ik het stokje over voor de tweede fase: mentale gezondheid en geluk.
Maakbaar geluk? Ja, maar met nuance
Als gelukspsycholoog geloof ik oprecht in de maakbaarheid van geluk, maar ik ben ook de eerste die zegt: niet alles is te sturen. De wetenschap is hierover verrassend concreet.
Zo'n 50% van je geluksgevoel is aangeboren; dat zit in je DNA en daar valt weinig aan te sleutelen. Maar slechts 10% wordt bepaald door je omstandigheden: je salaris, je huis, je werksituatie. Wat mensen altijd verrast: maar liefst 40% is mindset. Hoe je naar de dingen kijkt, hoe je omgaat met tegenslagen, welke gewoontes je aanhoudt. Dáár zit de winst. En dáár ga ik de komende weken met de deelnemers mee aan de slag.
Maar… kun je zomaar een blue zone creëren?
Dat is een eerlijke vraag en een kritische. De bestaande blue zones zijn niet bedacht of ontworpen. Ze zijn het resultaat van eeuwenlange cultuur, voeding, gemeenschapsgevoel en geografie. Je kunt dat niet nabootsen met een paar weken coaching.
Wat je wél kunt doen, is mensen bewust maken van de mechanismen die in blue zones werken: meer bewegen, meer verbinding, meer zingeving, minder stress. En als een lezerspanel na vier maanden iets heeft veranderd in hun dagelijkse gewoontes -en dat ook voelt- dan is dat al winst. Niet elke blue zone begint met eeuwen tradities. Soms begint het gewoon met één goede gewoonte, volgehouden.
Wat kun je verwachten?
De komende weken deel ik wekelijks praktische gelukstips met de deelnemers van het project, wetenschappelijk onderbouwd, maar zonder zweverigheid. Geen meditatie-apps of gratitude journals als dat niet bij je past. Wél: eerlijke inzichten in hoe je brein werkt, en kleine interventies die écht verschil maken.
En eind juni? Dan staat er nog één keer een theatershow over geluk op het programma voor wie het liever groot en live meemaakt. 🎭
Nieuwsgierig? Volg het project via Dagblad De Limburger of kijk op hellobetty.nl voor meer over mijn werk.
Kun je niet wachten en wil je echt álles weten over de maakbaarheid van (werk)geluk? Boek dan nu een lezing en ga zelf aan de slag met de wetenschap achter een gelukkiger leven, op het werk én daarbuiten.
Bescheiden is beter, dus hou af en toe je mond
‘t Is moeilijk bescheiden te blijven.
Wanneer je zo goed bent als ik...
Mijn vader zong dit vroeger altijd. Hard. Met een knipoog.
De laatste tijd hoor ik het steeds vaker. Maar dan zonder knipoog.
Scroll maar eens door je tijdlijn. Of kijk naar wereldleiders anno april 2026.
Iedereen lijkt vooral bezig met opvallen, winnen, de beste zijn.
En ja, ik doe er net zo hard aan mee. Als gelukspsycholoog wil ik ook gewoon dat mijn lezingen vol zitten. Dus hup: zichtbaar zijn, profileren, mijn stem laten horen.
Maar soms verlang ik naar iets wat bijna ouderwets voelt:
Bescheidenheid.
Niet jezelf klein maken. Niet onzeker zijn. Maar stevig staan zonder te hoeven schreeuwen.
Mijn zoon is hier het perfecte voorbeeld van: bescheiden. Bijna ongrijpbaar stil. Maar op het juiste moment gevat op een manier die je van je stoel blaast.
Mijn man hetzelfde: bescheiden. Nooit de grote woorden. Maar als hij iets zegt, wil je het opschrijven.
Elke keer denk ik: dit is aantrekkelijk.
En het is ook psychologisch logisch. We worden namelijk helemaal niet gelukkiger van constant erbovenuit moeten steken. Het houdt ons gevangen in vergelijking, bewijsdrang en onrust.
Bescheidenheid haalt de druk eraf. Maakt ruimte voor echte verbinding. En geeft een veel stabieler gevoel van eigenwaarde.
We hoeven dus niet minder zichtbaar te zijn. Maar misschien wel minder schreeuwerig.
Niet "kijk mij eens geweldig zijn". Maar "dit is wat ik te brengen heb."
Met een knipoog. Zoals mijn vader.
Ook ik kan er wat van leren… 😅😇🔥
De stilst aanwezige persoon in de kamer is meestal degene die je het langst bijblijft…Denk daar maar eens over na, terwijl je je volgende post schrijft.
Wil je meer tips over geluk en psychologie? Volg me dan op mijn LinkedIn-pagina of kijk op de inspiratiepagina van mijn website voor extra ideeën en inzichten.
Vergeet die Hyrox en marathons. Matig sporten maakt gelukkiger.
En nóg een interview voor &C magazine. Dit keer over iets dat me persoonlijk aan het hart gaat (letterlijk en figuurlijk :D). Misschien heb je het al voorbij zien komen in het nieuws: sporten op standje bejaard blijkt namelijk gezonder én beter voor je dan jezelf helemaal kapot zweten.
De fitness-mythe die begint te schuiven
We zijn lang doodgegooid met “no pain, no gain”. Hoe harder je ging, hoe gezonder je zogenaamd werd. Maar dat beeld begint te kantelen. Nieuw onderzoek laat zien dat jarenlang extreem intensief sporten bij 35-plussers juist samen kan hangen met een hoger risico op hart- en vaatproblemen. Oeps…
Beweging blijft natuurlijk gezond, daar gaat het niet om. Maar je hart blijkt geen onbeperkt upgrade-systeem. Dat wist ik natuurlijk allang…
De grens tussen fit en geforceerd
Het gaat niet om minder sporten, maar om de vraag: hoe vaak ga je vol gas en hoe lang houd je dat vol zonder dat je lichaam begint te protesteren? Urenlang intensief trainen zonder herstel voelt stoer, maar is voor je lijf soms gewoon structurele overbelasting. En mentaal werkt dat eigenlijk net zo. Het gaat om de balans, dames en heren.
Waarom minder hard meer oplevert
Je lichaam houdt van ritme en routine: bewegen, herstellen, weer bewegen. Niet van continu op rood staan. Daar zit de winst: niet in harder, maar in slimmer doseren. Bewegen dat je energie geeft in plaats van kost. Je leven leiden met energiegevers ipv energienemers.
Minder sexy Toegegeven, het klinkt niet ‘sexy’ als je zegt dat je iedere avond wandelt. Maar geloof me, matig sporten maakt ongelofelijk gelukkig.
Vergeet dus die bewijsdrang, bestel een paar suffe wandelschoenen, download een wandel app en gaan!
Op standje bejaard graag.
Wil je meer tips die binnen no time helpen bij meer geluk? Lees dan het boek Happy in 100 dagen of lees de tips die ik dagelijks toepas.
