Ambitieloos na de vakantie? Zo vind je je spark terug.

Je bent terug. Bruingebrand, uitgerust, vol goede voornemens. En dan zit je op maandagochtend achter je laptop en denkt: waarom doe ik dit ook alweer?

Het is een gevoel dat ik bij heel veel mensen herken, en ook bij mezelf. Na een periode van echte rust voelt de dagelijkse sleur opeens nog saaier dan voorheen. Je motivatie is weg, je energie is er wel, maar de richting ontbreekt. Je weet even niet meer waarom je doet wat je doet.

Dat is niet erg. Het is eigenlijk een teken dat de vakantie heeft gewerkt.

Want wat er tijdens goede rust gebeurt, is dat je brein de ruis wegfiltert. De automatische piloot zet even af. En dan komt de echte vraag boven: is dit nog wat ik wil? Doe ik de dingen die mij energie geven, of doe ik ze omdat het nu eenmaal zo gaat?

Hoe vind je je 'why' terug?

Begin bij wat je tijdens je vakantie miste, en wat je helemaal niet miste. Want in de rust van een vakantie merk je pas wat er thuis écht toe doet. Verlangde je terug naar je werk? Naar bepaalde mensen? Naar een project? Dáár zit een aanwijzing. En wat je met geen enkel gevoel van gemis achterliet, vertelt je net zo veel.

Kijk ook naar de momenten dat je in een flow zat. Wanneer vergat je de tijd? Flow ontstaat op het snijvlak van wat je leuk vindt, wat je kunt, en wat waarde heeft voor anderen. Je spark zit vrijwel altijd in de buurt van die flow-momenten.

En dan: maak het klein. De neiging na de vakantie is groot om alles tegelijk te willen veranderen. Nieuw plan, nieuw systeem, nieuwe jij. Maar grote ambities zonder kleine stappen stranden altijd in de eerste week van september. Kies één ding. Eén kleine actie die richting geeft aan wat je écht wilt.

Soms helpt het ook om je omgeving anders in te richten. Collega's die je inspireren, gesprekken die je energie geven, werk dat aansluit bij wie je bent. Op de werkvloer noemen we dat werkgeluk. En het is geen bijzaak, het is de basis van waaruit je alles doet. In mijn keynote over werkgeluk en in mijn boek Happy in 100 dagen ga ik hier veel dieper op in.

Help, ik zoek een hobby. (En nee, Netflix telt niet.)

Santé vroeg mij waarom hobby's verdwijnen als we ouder worden. En het antwoord is heel simpel: andere dingen worden urgenter. Een hobby is niet dringend, niet nodig, niet noodzakelijk. En dus is het het eerste wat sneuvelt als de agenda vol raakt.

Maar weet je wat er dan ook sneuvelt? Je geluk.

Want tijdens een hobby maak je minder stresshormonen aan en meer gelukshormonen. Je hartslag en bloeddruk dalen. Je raakt in een flow waarbij je de tijd vergeet. En als je het samen doet, komt er ook nog eens oxytocine vrij, het knuffelhormoon.

Maar hoe vind je dan een hobby die bij je past? Een paar tips als tipje van de sluier: kijk niet naar passie of talent, maar naar plezier. Wat vond je als kind leuk? Waar ben je nieuwsgierig naar? En heel praktisch: plan het in je agenda. Als het erin staat, doe je het ook.

Oh, en wijn drinken op het terras is geen hobby. Ik zeg het maar even.

Wil je weten hoe hobby's en werkgeluk met elkaar samenhangen? Dat behandel ik uitgebreid in mijn keynote over werkgeluk en in mijn boek Happy in 100 dagen.

Wat de Italiaanse nonna ons kan leren.

JAN Magazine interviewde mij over nonnamaxxing en ik was meteen enthousiast. Want dit is precies het soort trend waar ik blij van word.

Nonnamaxxing. Je hebt het misschien al voorbij zien komen op TikTok of Instagram. Het is een samenvoeging van 'nonna' (Italiaans voor oma) en 'maxxing' (het optimaliseren van bepaalde aspecten van je leven). Het idee is simpel: leef een beetje meer zoals de stereotype Italiaanse oma. Rustiger leven, zelf koken, lange tafels met mensen die je lief zijn, dagelijkse routines, sociale verbinding. Geen dure retraite op Bali, geen radicale levensverandering. Gewoon meer aandacht voor de kleine, trage dingen.

En ik ben er eerlijk gezegd helemaal voor.

Want waar jongere generaties dopamine achterna jagen voor dat snelle geluksgevoel, zijn het juist die 'saaie' keuzes die op de lange termijn tot meer geluk leiden. Rust, zingeving, tevredenheid. Dat is geen toeval, Sardinië is niet voor niets één van de vijf Blue Zones op de wereld waar mensen het gezondst en gelukkigst oud worden.

Ik denk ook dat de timing niet toevallig is. Er is de afgelopen jaren een collectieve vermoeidheid ontstaan. Het aantal burnouts neemt toe, de technologie gaat steeds sneller, en uiteindelijk zegt het brein: stop. Veel mensen willen terug naar het simpele leven en de nonna's kunnen dat als de beste.

Wil jij ook een beetje nonnamaxxen? Begin klein. Neem uitgebreid de tijd om met een vriendin te bellen. Kies een recept waarvoor je uren in de keuken staat. Ruil de zelfscan in voor de caissière. En neem zonder schuldgevoel een lange lunchpauze.

En trouwens; ook dichter bij huis zijn we druk bezig met precies dit. Samen met de Limburger werk ik aan het project Lang Levende Limburgers, waarbij we van Limburg een Blue Zone willen maken. Het testpanel is volop bezig met de pijler mentale gezondheid en doet er alles aan om langer en gelukkiger te leven. Benieuwd hoe dat gaat?

Wil je meer van dit soort inzichten? Volg Josje op LinkedIn of boek haar voor een sprankelende keynote over geluk.

Wat ik hoorde over mezelf op het toilet.

'Ze is gewoon een beetje gek.' - dat hoorde ik over mezelf op het toilet tijdens de pauze van mijn eigen keynote.

Ik zat in hokje 1. Twee dames bespraken mijn lezing: één stond te wachten, één zat in hokje 2. En zonder dat ze het wisten zat ik erbij.
'Hoe vind jij die lezing?'
'Echt super leuk! Heel anders dan ik had gedacht. Maar weet je wat het is? Ze is gewoon een beetje gek.'

Ik kon me niet inhouden.

Ik liep lachend mijn hokje uit en zei: 'Dat klopt. Ik ben ook een beetje gek.'

Paniek. Gelach. En de roep naar hokje 2: 'Ze staat hier gewoon! En ze vindt zichzelf ook gek!'

Toen ik wegliep hoorde ik ze volledig instorten van het lachen.

Ik vond het heerlijk.

En eigenlijk zegt dit precies waarom mijn keynote anders is. Niet omdat ik 25 jaar psycholoog ben. Niet omdat ik wetenschappelijk onderbouwde tips geef. Maar omdat mensen zich tijdens mijn lezing de tranen uit de ogen lachen, terwijl ze ondertussen echt iets leren over werkgeluk.

Een beetje gek? Misschien.
Maar het werkt. 😄

Deze post kreeg heel veel reacties op LinkedIn, en stiekem zegt het precies wat mijn keynotes zijn. Als je op zoek bent naar een unieke lezing die mensen écht raakt én laat lachen, kijk dan zeker even op mijn lezingenpagina.

Wil je meer van dit soort posts? Volg Josje op LinkedIn.