Bescheiden is beter, dus hou af en toe je mond

‘t Is moeilijk bescheiden te blijven. 
Wanneer je zo goed bent als ik...

Mijn vader zong dit vroeger altijd. Hard. Met een knipoog.

De laatste tijd hoor ik het steeds vaker. Maar dan zonder knipoog.
Scroll maar eens door je tijdlijn. Of kijk naar wereldleiders anno april 2026.
Iedereen lijkt vooral bezig met opvallen, winnen, de beste zijn.

En ja, ik doe er net zo hard aan mee. Als gelukspsycholoog wil ik ook gewoon dat mijn lezingen vol zitten. Dus hup: zichtbaar zijn, profileren, mijn stem laten horen.

Maar soms verlang ik naar iets wat bijna ouderwets voelt:
Bescheidenheid.

Niet jezelf klein maken. Niet onzeker zijn. Maar stevig staan zonder te hoeven schreeuwen.

Mijn zoon is hier het perfecte voorbeeld van: bescheiden. Bijna ongrijpbaar stil. Maar op het juiste moment gevat op een manier die je van je stoel blaast.
Mijn man hetzelfde: bescheiden. Nooit de grote woorden. Maar als hij iets zegt, wil je het opschrijven.

Elke keer denk ik: dit is aantrekkelijk.

En het is ook psychologisch logisch. We worden namelijk helemaal niet gelukkiger van constant erbovenuit moeten steken. Het houdt ons gevangen in vergelijking, bewijsdrang en onrust.
Bescheidenheid haalt de druk eraf. Maakt ruimte voor echte verbinding. En geeft een veel stabieler gevoel van eigenwaarde.

We hoeven dus niet minder zichtbaar te zijn. Maar misschien wel minder schreeuwerig.
Niet "kijk mij eens geweldig zijn". Maar "dit is wat ik te brengen heb."

Met een knipoog. Zoals mijn vader.
Ook ik kan er wat van leren… 😅😇🔥

De stilst aanwezige persoon in de kamer is meestal degene die je het langst bijblijft…Denk daar maar eens over na, terwijl je je volgende post schrijft.

Wil je meer tips over geluk en psychologie? Volg me dan op mijn LinkedIn-pagina of kijk op de inspiratiepagina van mijn website voor extra ideeën en inzichten.