Ik zeg het in bijna elke keynote: maak een praatje met een vreemde. En dan zie ik de gezichten. Een beetje ongemakkelijk. Van: moet dat echt?
Eerlijk is eerlijk: ik vind het zelf ook niet altijd makkelijk. Hoe zal die ander reageren? Zit hij daar wel op te wachten? Zit ik er zelf überhaupt op te wachten?
Maar dan de wetenschap.
Als je een echt gesprek voert met iemand, ook een wildvreemde, maak je dopamine aan. En oxytocine. En endorfine. En bij een écht goede connectie zelfs serotonine. Dat is de volledige cocktail aan gelukshormonen, in één gesprekje bij de kassa.
Appen geeft je die hormonen niet. Scrollen ook niet. Alleen een echte, levende interactie doet dat.
En dan het meest verrassende: hoe meer je tegen een praatje opziet, hoe gelukkiger je je daarna voelt als je het tóch gedaan hebt. Niet alleen de hormonen, maar ook die overwinningsroes. Ik durfde het niet, maar ik deed het toch.
Wil je weten hoe journalist Japke-d. Bouma hier tegenaan kijkt? Ze schreef er een schitterend stuk over voor de NRC.
Lees het artikel van Japke-d. Bouma op NRC
Wil je weten wat Josje nog meer vertelt in haar keynote?