Het gaat gewoon goed met me, mag dat ook?
Het valt me op dat mensen je maar moeilijk geloven als het simpelweg goed met je gaat.
Zo nog gisteravond dat een vriendin vroeg: ‘Maar weet je zeker dat het góed met je gaat? Je hebt het zo druk, je doet zoveel en je bent overal en altijd zichtbaar. Vind je dat nog wel leuk?’ Mijn antwoord: ‘Euhm, ja? Heel leuk zelfs. Ik hou van drukte, ik zoek het zelf op en word simpelweg chagrijnig van niks doen.’
Geen woord aan gelogen en toch vinden mensen het gemakkelijker te geloven als er iets niet goed gaat. Op LinkedIn schreef ik er onlangs het volgende over:
‘Het gaat gewoon goed met me, mag dat ook?’
Ja, er is veel werkdruk en werkstress in het land. En ja, ook ik ontkom er niet aan, ik ben niet voor niets ziek geworden op vakantie. Maar praten we elkaar -zo af en toe- niet wat aan met zijn allen?
Als gelukspsycholoog voer ik opvallend vaak gesprekken óver en mét mensen die minder gelukkig zijn.
En daar zijn allerlei redenen voor:
Onze maatschappij is te druk en vol prikkels. Afschakelen is noodzakelijk, maar tegelijk moeilijker dan ooit.
Er heerst een enorme efficiëntiedruk. “Dat kun je toch gewoon aan AI overlaten, dan kun jij je richten op wat écht belangrijk is?”
De prestatiedruk is gigantisch — mede door de voortdurende sociale en online vergelijking.
Er is te weinig écht contact en verbondenheid. Het meeste is vluchtig, oppervlakkig en digitaal. En ons brein beloont dat niet met rust of tevredenheid.
Er is te weinig aandacht voor welzijn bij leiders. “Laten we potverdorie gewoon weer eens gaan werken.”
Moet ik nog even doorgaan?
Ja, het is zorgwekkend. Maar er is óók een keerzijde: ons brein reageert sterk op alarmerende berichten over ons welzijn. En wat ik in de praktijk steeds vaker zie, is een tegenreactie.
Nieuwe generaties op de werkvloer die zich preventief indekken tegen mogelijke werkstress, zelfs als die er nog niet is. Een collectieve overtuiging dat werkdruk niet meer hanteerbaar ís. En verwachtingen richting organisatie, HR en management die “hun welzijnszaken” maar eens goed op orde moeten krijgen.
En soms, heel soms, slaan we daarin een beetje door. Want als ik doorvraag aan mensen die zeggen ongelukkig te zijn, blijkt er vaak juist veel dat wél goed gaat. Dingen waar ze dankbaar of trots op zijn. En vaak hoor ik dan: “Josje, jij hebt me echt een oppepper gegeven. Dankzij jou kan ik er weer weken tegenaan.”
Zou het niet kunnen dat het eigenlijk gewoon best goed met je gaat? Dat je af en toe even somber bent als het verkeer tegenzit, het thuis druk is of die ene collega niet meewerkt? En dat dat… gewoon normaal is? Een onderdeel van het leven?
Tegenslag maakt veerkrachtig. Je af en toe rot voelen zorgt ervoor dat je de goede dagen des te meer waardeert. Er is geen werkgeluk zonder ongeluk, het is balans. Yin en yang.
Dus mijn antwoord op de goedbedoelde reacties als:
“Josje, je was ziek op vakantie! Dat zegt toch wel wat? Je hebt het veel te druk, daarom is je weerstand laag. Moet je niet even een stap terugnemen?” is steevast: “Het gaat gewoon goed met me. Ik ben heerlijk uitgerust, uitgeziekt en heb er weer enorm veel zin in. Mag dat ook, alsjeblieft?”
Wil je dat het ook goed met jou gaat?
Lees dan het boek Happy in 100 dagen. De vierde druk is net verschenen (yay!)