Waarom ergeren veel mensen zich aan hun schoonmoeder?

Oerinstinct

Er is geen sterker gevoel dan het oergevoel van moeder zijn. Zodra een kind geboren wordt, wordt moederlief overspoeld door enorm veel gelukshormonen en een enorme drang om het kind te verzorgen en te beschermen. Dit gevoel kan af en toe doorslaan, zo heb je veel moeders die overbezorgd zijn en zich overal mee willen bemoeien. Tot aan de selectie van hun kroost voor het hockeyteam aan toe. Natuurlijk weten deze moeders heel goed dat ze ook moeten loslaten en dat hun kind het beste leren door vallen en opstaan, maar de drang tot bescherming is zo groot dat moeders hier soms domweg geen weerstand tegen kunnen bieden.

Het moedergevoel gaat nooit meer over

Je zou denken dat dit moederinstinct minder wordt met de jaren, maar niets blijkt minder waar. Grote kinderen brengen andere (en soms vaak grotere) problemen met zich mee en moeders blijven de neiging hebben dit allemaal weg te nemen en op te lossen. Helaas voor hen komen puberende kinderen in verzet: ze willen niet langer dat hun moeders zich bemoeien met hun leven en keuzes. Dat kunnen ze heus zelf wel. Omdat pubers zich veilig voelen bij hun moeder, durven ze ook tegengas te geven: te zeggen wat zij vinden van het gedrag van hun moeder en ze durven tevens goed hun grenzen aan te geven. Ook al gaat dit soms gepaard met het nodige gemopper en stemverheffingen.

Schoonmoeder

Er komt een moment dat je te maken krijgt met een heuse schoonmoeder. Af en toe heb je een enorme klik met deze nieuwe mama en behandel je haar als je beste vriendin. Maar helaas is dit vaak niet het geval. Want wat blijkt? Deze schoonmoeders zijn óók moeder, de moeder van je partner om precies te zijn. En deze schoonmoeder heeft, net als andere moeders, de neiging om af en toe haar invloed te doen gelden. Graag bemoeit ze zich met het leven van jouw partner en soms is het gemakkelijker dit via de (nieuwe) schoondochter te doen. ‘Want die luistert veel beter’. Die schoondochter ben jij. En hoe gemakkelijk je tegengas hebt durven geven bij je eigen moeder, bij je schoonmoeder liggen de kaarten toch anders. Vaak wil je vooral graag aardig gevonden worden door schoonmama en verlang je naar haar goedkeuring als partner van haar zoon of dochter.

Dilemma

Dat stelt jou vaak voor een duivels dilemma. Geef je je grenzen aan bij je schoonmoeder zoals je dat bij je eigen moeder zou doen? Zodat je het gevoel van zelfstandigheid terugkrijgt en daardoor gelukkiger wordt? Of kies je ervoor om te pleasen en maak je vaak keuzes die je schoonmoeder prettig vindt, maar jijzelf stukken minder fijn? Je snapt dat de eerste keuze de beste is. Want ja, je wilt graag de lieve vrede bewaren en nee, er is niets vervelender dan mot met je familie. Maar daarentegen is je schoonfamilie óók familie en familie is de plek bij uitstek waarbij je jezelf zou moeten kunnen zijn. Waarbij je je veilig en vertrouwd genoeg voelt om je eigen wensen kenbaar te maken. Al stroken die soms tegen de haren van schoonmama in.  Probeer het maar eens. Zeg eens wat vaker ‘nee’ tegen je schoonmoeder. Dat is heel even eng en misschien minder leuk, maar je zult zien dat er zich geen ramp voltrekt. Moederliefde  overleeft vrijwel altijd deze botsingen. En bovendien word jij er stukken blijer van.

De koning is een psycholoog.

De koning is een psycholoog. Say what?

Een formaliteit is het, de troonrede. Al sinds jaar en dag lekt een groot deel van de kabinetsplannen uit, lang voordat de koning ze kan uitspreken. Toch hangen -elk jaar weer- miljoenen kijkers aan Lex’ lippen om te horen wat hij te zeggen heeft, maar vooral ook hoe hij deze boodschap overbrengt. Hoe kan dit?

Het overbrengen van een boodschap die vrijwel elke burger accepteert en begrijpt, is erg lastig. Het overbrengen van goed nieuws zoals extra steunpakketten voor bedrijven ligt ons mensen beter dan het brengen van minder goed nieuws zoals de constatering dat het Corona-virus ons nog steeds in zijn greep houdt. Achter de schermen wordt de boodschap door zeer taalkundige speechschrijvers zo neutraal mogelijk op schrift gesteld. Maar het is uiteindelijk de koning die deze boodschap overbrengen moet.

In deze lijkt de koning net een psycholoog. Een psycholoog probeert degene tegenover hem of haar immers iets duidelijk te maken. Soms subtiel, soms meer dringend. Daarnaast, en hier wordt het moeilijk, probeert een psycholoog dikwijls de urgentie van bepaalde gedragsverandering te benadrukken en wel op zo’n manier dat de toehoorder zich ertoe zal zetten om dit ook daadwerkelijk door te voeren. De koning past al dit bovenstaande toe bij het uitspreken van zijn troonrede: hij informeert, benadrukt, overtuigt en mobiliseert.

Iedereen is af en toe een psycholoog. Denk aan premier Rutte die ons sinds half maart keer op keer probeert te mobiliseren om op anderhalve meter afstand te blijven. En wat denk je van de autoverkoper, die ons probeert te overtuigen van de vele voordelen die het rijden in een nieuwe snelle bolide ons biedt? Moeders die haar kinderen aanspoort spruitjes te eten? Of jijzelf in je rol als ondernemer die je collega’s aanspoort hun werk in te leveren voor de deadline?

De vraag is of al deze huis-tuin-en-keuken-psychologen hun doel bereiken? Vaak wordt 1 belangrijke kwaliteit van goede psychologen vergeten: de kracht van het luisteren. Je kunt iemand pas informeren en overtuigen, nadat je geïnventariseerd hebt wat degene tegenover je nodig heeft en hoe deze geholpen kan worden.

In de politiek, maar ook de rechtspraak en de journalistiek wordt het principe van hoor en wederhoor toegepast. Helaas niet altijd met succes. Vaak ontstaat alsnog miscommunicatie en wrijving. Het blijkt dus ingewikkelder dan gedacht, psycholoogje spelen. Toch proberen we het met zijn allen elke dag weer, vooral op onze werkplek. Het geeft ons namelijk een gevoel van ertoe doen: van betekenis zijn. Maar pas dus op. Soms is het nodig een aantal dagen stil te staan bij de boodschap die je overbrengen wilt. Zoals dit ook bij de troonrede gebeurt. Het gaat immers niet om de inhoud, maar de manier waarop deze inhoud gebracht wordt. En dat deed Wil Lex bijzonder goed. Zoals een psycholoog, euh.. koning betaamt.

Waarom het stellen van doelen onontbeerlijk is voor geluk. Verschenen bij Bedrock Magazine.

DOEL BEREIKT! ✔️ Euhm.... now what?

Doelen stellen maakt gelukkig. Je leert enorm veel op weg naar je doel. Ook al lijkt het doel net iets te optimistisch, het zorgt ervoor dat jij stappen neemt naar meer geluk. Lees het hier.

Je leven is ok

Je leven is ok. Je hebt een leuke baan, toffe collega’s, een fijne woonplek, veel vrienden en genoeg geld om iets van de wereld te zien. Toch heb je een soort van onrust in je. Je wilt altijd maar meer of je bent soms jaloers op het leven van een ander. Maak je wel de juiste keuzes? Is dit de beste versie van het leven die je leiden kunt?

Twijfels

Vragen. Twijfels. Veel van ons hebben ze. Want op bovenstaande vragen zijn geen duidelijke antwoorden. Wellicht ben je gelukkiger met een andere baan, een andere relatie of een andere woonplek. Wie zal het zeggen? Toch is het belangrijk om af en toe wat langer bij dit soort vragen stil te staan wanneer de onrust blijft aanhouden. Ben je gelukkig? Krijg je energie van het leven dat je leidt en de mensen met wie je omgaat? Of is dit niet altijd het geval?

Stel jezelf doelen voor meer geluk

Mijn filosofie is dat je zonder het stellen van duidelijke doelen geen gelukkig leven leiden kunt. Misschien is je doelloze leven op de korte termijn helemaal ok en geniet je juist van elk moment. Maar gegarandeerd word je, soms pas jaren later, op een dag wakker met het gevoel van ‘en nu dan?’. Mensen die een duidelijk doel voor ogen hebben stellen zich deze vraag niet. Zij weten wat hen te doen staat. Ze weten welke stappen nodig zijn om, elke dag weer, hun zorgvuldig bepaalde doel te behalen. Het zetten van deze stappen geeft hen voldoening en een happy gevoel.

Kleine doelen helpen al

Sommigen stellen zichzelf grote doelen: ze willen CEO worden van een goedlopende multinational. Anderen hebben veel kleinere doelen: ze willen een bepaald diploma halen, leren tango dansen, een eigen huis kopen of wat dan ook. Kleine doelen helpen al enorm voor meer gevoelens van geluk op de korte termijn. Misschien is je week vervelend verlopen, maar heb je wel een goede bezichtiging gehad bij dat ene droomhuis. Het gevoel dat dat oproept, overschaduwt alle andere minder gelukkige gevoelens.

Een lange termijn doel helpt het best voor meer geluk

Het hebben van een groot doel, een doel dat je pas over een jaar of vijf of tien bereiken kunt, maakt echter pas echt gelukkig. Om een lange termijn doel te behalen heb je namelijk vastberadenheid nodig. Je moet doorzetten en zult onderweg ook falen. Dat is even vervelend, en je zult je daardoor misschien juist minder happy voelen. Toch kun je niet opgeven voordat het doel behaald is (je wilt het immers te graag), dus je probeert nog een keer. Op weg naar je einddoel zul je dus vooral veel leren. Je zult groeien. Je blijft jezelf ontwikkelen. De weg naar je einddoel maakt gelukkig, hij geeft voldoening en het idee hebt dat je betekenisvol bezig bent. Deze gevoelens zullen er zelfs zijn als blijkt dat je je einddoel nooit behaald. Misschien denk je na een jaar wel: mijn einddoel past helemaal niet meer zo goed in mijn leven. Dat is niet erg. Dan maak je een nieuw einddoel. En ga je opnieuw, vol goede moed, op reis naar dat ene doel.

Maak van je leven een reis

Reality check. Het is niet zo dat je eindbestemming in het leven bereikt is als je bent afgestudeerd. Evenmin als je je droombaan veroverd hebt of trouwt en kinderen krijgt. Je blijft altijd onderweg in dit leven. Het is de reis die je gelukkig moet maken. Zoek dus een bestemming: bedenk een droom of einddoel en probeer dit te behalen. Dáár zit de sleutel naar een levenlang geluk.

Maak van jouw ok-leven een droomleven

Wil jij ook het leven van je dromen leiden? In mijn boek ‘Happy in 100 dagen’, dat vanaf 10 november verkrijgbaar is in alle webshops en boekhandels leer je van A tot Z hoe je je ultieme droom bepalen én bereiken kunt. Een custom made dream, speciaal voor jou. Reserveer 100 dagen en maak van jouw ok-leven een droomleven.

Sweet dreams.

Waarom we moeten proberen weer af en toe op kantoor te werken. Verschenen bij WendyOnline.

Twijfel jij nog tussen veilig thuiswerken of weer langzaam wat meer naar kantoor gaan? Lees vooral verder.

Steeds meer mensen werken weer af en toe op kantoor. Ook plannen mensen vaker live meetings in. Dat is wel een beetje wennen, want nu moeten we dus ook weer reistijd inplannen. Sommigen vinden live samenwerken daarom een stuk minder efficiënt dan werken vanuit huis. Toch is het voor ons geluksgevoel enorm belangrijk dat we, waar mogelijk en veilig, aandacht besteden aan meer live interactie met collega’s.

Waarom dan?

Knuffelhormoon

Wanneer je live contact hebt met iemand, dus wanneer je je met een of meerdere anderen –op afstand- in dezelfde (buiten-)ruimte begeeft, komen er meer gelukshormonen vrij dan wanneer je alleen digitaal contact hebt met deze mensen. Dit is al na een paar minuten fysiek contact merkbaar. Wanneer we elkaar rechtstreeks in de ogen kijken komt onder andere het knuffelhormoon oxytocine vrij. Dit hormoon maakt niet alleen dat we anderen aardiger vinden, maar het zorgt ook voor meer wederzijds begrip en vertrouwen. Oxytocine zorgt ervoor dat we ons veilig bij elkaar voelen. Dat is natuurlijk enorm belangrijk voor het teamgevoel en jouw loyaliteit naar dat team toe. En het voelt ook nog eens heel fijn.

Dieper niveau

Als je langer met elkaar samenwerkt (een hele dag op kantoor zitten is immers anders dan 2 videocalls per dag), zul je ook op een ander niveau contact maken met elkaar. Je spreekt vaker over ditjes en datjes en af en toe ook over niet-werkgerelateerde zaken. Dit maakt dat de connectie met jouw collega verbetert, maar ook dat je af en toe je hart kan luchten. Je leert elkaar beter kennen en daardoor zullen collega’s af en toe ook doorvragen wanneer ze zien dat je minder goed in je vel zit. Dit zorgt ervoor dat eventueel opgebouwde stress eerder je hoofd kan verlaten dan wanneer je daar in je eentje thuis mee rondloopt. Tijdens een videocall kun je –zeker met een unmute button en een zwart scherm- veel beter de schijn ophouden dat alles goed gaat. Dat voelt op dat moment misschien wel lekker, maar is geen oplossing voor de lange termijn. Juist kleine botsingen met collega’s en het uitspreken van zorgen of irritaties, zorgt ervoor dat jullie samen een connectie op een dieper niveau ervaren. Daar word je echt gelukkig van.

Samen

De grootste angst van de mens is dat we alleen achterblijven. Wij mensen zijn sociale wezens en functioneren het beste in groepsverband. Soms lijkt dat niet zo, omdat je thuis veel beter meters kan maken met je werk, maar uiteindelijk ervaren we meer welbevinden wanneer we samen zijn dan alleen.

Doen!

Doen dus. Natuurlijk is voorzichtigheid nog steeds van het grootste belang, maar probeer –wanneer het kan- toch mondjesmaat wat meer live interacties met je collega’s te plannen. Wissel dit af met werken vanuit huis. Daar vaar jijzelf en dus ook je werkgeluk wel bij.